Worst Comic Covers (part 2)

Επιστροφή στα χειρότερα comic εξώφυλλα που έπεσαν στα χέρια μας ή στην οθόνη μας και “πάθαμε” κατιτίς που τα είδαμε. Επαναλαμβάνουμε ότι μην κρίνετε ένα comic από το εξώφυλλο του. Κράξτε τον artist που είναι υπεύθυνος γι’αυτό! Για όσους θέλουν να θυμηθούν το part 1 εδώ.

Για αρχή το The Infinite #2 του 2011. Επιστροφή για τον comic artist που αναρωτιώμαστε γιατί σχεδιάζει ακόμα comic. Ο λόγος για τον Rob Liefeld που από την δεκαετία του 90 συνεχίζει να ταλαιπωρεί τα μάτια μας με “δημιουργήματα” σαν το διπλανό. Από τι να πρωτοαρχίσουμε; Συνωστισμός ηρώων σε ένα ασφυκτικά γεμάτο εξώφυλλο. Έλλειψη φόντου. Η κεντρική φιγούρα πατάει στο κενό αφού από κάτω έχουμε το πρόσωπο μιας κοπέλας. Επίσης έχει ένα αφύσικα μεγάλο κορμό σε σχέση με τα χέρια και το κεφάλι του. Ιδιαίτερα το κεφάλι του φαίνεται πολύ μικρό σε σχέση με το σώμα του. Και προσπαθώ να μην αναφέρω πόσο έντονο φαίνεται, αυτό που κρέμεται, ανάμεσα στα πόδια του. Ο αριστερός πολεμιστής με το σπαθί έχει ένα σβησμένο πόδι και ο αριστερός με το πλακουτσωμένο κεφάλι του λείπει το σώμα και έχει ένα πολύ περίεργο μοϊκάνικο κούρεμα. Και τέλος μια μικρή φιγούρα ανθρώπου κρέμεται, χωρίς να πατά πουθενά, από κάτω του. Ο ορισμός των ακανόνιστων σωμάτων και ενός σουρεαλιστικού εξυφύλλου που θέλει να περάσει για σοβαρό. Θα πρέπει να μπει εξύφυλλο στο βιβλίο “Πως δεν πρέπει να σχεδιάσετε ένα comic cover”.

Περνάμε στο Fantastic Four #375 του 1993. Είμαστε στα 90’ς και τα comics περνάνε και αυτά την κρίση τους. Φτωχές ιστορίες, τίτλοι 2ης κατηγορίας σούπερ ηρώων και άσχημα εξώφυλλα. Τρανό παράδειγμα το συγκεκριμένο των F4. Ένα εξώφυλλο που το λιγότερο που μπορεί να σου προκαλέσει είναι ζαλάδα και πονοκέφαλος. Το πρισματικό μπερδεμένο backround δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή. Υπερβολική η χρήση των στρατιωτικών δερμάτινων γιλέκων με τις πολλές τσέπες. Ακόμα και ο Human Torch φορά τέτοιο γιλέκο. Από τι υλικό είναι φτιαγμένο και δεν καίγεται; Γιατί σούπερ ήρωες σαν τους Fantastic Four να κρατάνε τόσο τεράστια όπλα; Γιατί να κρατάνε όπλα στην τελική; Δεν τους φτάνουν οι υπερδυνάμεις τους; Για ποιό λόγο να έχει κράνος το Thing; Για να μην τον καταλάβουν; Δεν φαίνεται από το υπόλοιπο σώμα του; Και η Sue Richards; Με πόδι ένα μίλι και άσπρη κάλτσα μέχρι απάνω; Τι παριστάνει εδώ; Και το κερασάκι στην τούρτα η ατάκα στο πάνω μέρος του εξωφύλλου: “This is not your parents’ comic magazine”. Προσοχή μην σκιστεί το καλτσόν του Invisible Girl.

West Coast Avengers #25 του 1987. Εδώ ο Al Milgrom μας δίνει μια πολύ άβολη και περίεργη πόζα μιας σκηνής μάχης. Έχουμε τον Wonder Man εναντίον του Abomination. Εντάξει στον Wonder Man αν εξαιρέσουμε το κατάμαυρο της στολής του επειδή βαριόμαστε να ζωγραφίσουμε λεπτομέρειες, η κίνηση που κάνει είναι κάπως υποφερτή. Ο Abomination όμως; Τι περίρεγο δίπλωμα κάνει; Προβολή δεξί ποδιού και υπερβολικό δίπλωμα μέσης για αριστερή γροθιά; Αυτός μάλλον θα τραυματίσει την μέση του μόνος του. Αστοχεί κιόλας! Επίσης αφού δεν φαίνεται ότι χτυπάει ο ένας τον άλλον, προς τι η έκρηξη στο φόντο; Φαντάζομαι ο καλλιτέχνης ήθελε να δώσει μια εντυπωσιακή σκηνή μάχης που να φαίνονται και τα πρόσωπα των αντιπάλων. Εμ, δε γίνεται να τα έχεις όλα.

 

Έχουμε μια ιδιαίτερη αγάπη στα παλιά εξώφυλλα της δεκαετίας του 40 και του 50, γιατί έχουν μια νοσταλγία και ρετρό διάθεση. Τα περισσότερα δεν είναι τόσο καλά γιατί το στύλ των καλλιτεχνών τότε ήταν πολύ διαφορετικό από το σημερινό. Το κοινό ήταν άλλο και τα μέσα που χρησιμοποιούσαν δεν είχαν καμία σχέση με τα σημερινά. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι συγχωρούμε κάποιες ατασταλίες στα εξώφυλλα των comic. Δεν υπάρχει κανένας λόγος όμως να μην επισημάνουμε κάποια που μας ξενίζουν ακόμα και για την εποχή τους. Εδώ έχουμε το Wonder Woman #101 του 1958. Και η εν λόγω ηρωίδα της Dc παλεύει με ένα καρχαρία στο φτερό ένος τζετ που πετάει. Όλα τα λεφτά είναι η έκφραση της Wonder Woman. Τι μπορεί να νιώθει με την μάχη αυτή; Και η στάση του σώματος της πίσω από τον καρχαρία της κρύβει τα ρούχα και δίνει την εντύπωση ότι είναι γυμνή. Οπότε γυμνό με τέτοια έκφραση μόνο παιδικό comic δεν μπορεί να είναι. Μάλλον απολαμβάνει υπερβολικά να αντιμετωπίζει καρχαρίες στον αέρα. Και λέω αέρα γιατί φαίνεται ξεκάθαρα ότι πετάει το τζετ. Τότε οι μπουρμπουλήθρες γύρω από τον καρχαρία που κολλάνε; Και τέλος ο πιλότος τι να σκέφτεται; “Θα με σώσει η Wonder Woman ή τσάμπα κάνω μπανιστήρι;”

Για επίλογο παραθέτω μερικά εξώφυλλα του Tarzan της Dell Comics από την δεκαετία του 30 και του 40. Το ένα είναι πιο περίεργο από το άλλο. Άλλες εποχές και άλλο το κοινό του τα διάβαζε. Αλλά όμως το σημερινό μυαλό μόνο αθώες σκέψεις δεν κάνει βλέποντας τον άρχοντα της ζούγλας Tarzan παρέα με τους πίθηκους του.

PSfiris About PSfiris

Ξεκίνησα από Μίκυ Μάους, έφτασα στους σούπερ ήρωες και συνεχίζω ακόμα παραπέρα. Μόνο που χρειάζομαι και άλλες βιβλιοθήκες για να τα χωρέσω όλα. Πιστεύω ότι υπάρχουν εξωγήινοι και ελπίζω σε μια zombie apocalypse, αν και θα την περνούσα κρυμμένος κάπου. Έζησα τα 80′ς, οπότε ότι είναι retro αξίζει την προσοχή μου.

Speak Your Mind

*