True Blood

Το καλοκαίρι σιγά σιγά μας αφήνει και έτσι και για εμάς ήρθε η ώρα να αξιοποιήσουμε συγγραφικά  όλες εκείνες τις ώρες του ελεύθερου χρόνου, που λιώσαμε βλέποντας σειρές  κοντά στο a/c ή στην σκιά κάτω απο μια πέτρα ωσάν τις σαύρες. Θα κάνω την αρχή με μια σειρά που είναι σιγουράκι πως την γνωρίζετε. Οι τίτλοι τέλους της, έπεσαν πριν λίγες μέρες. Αμφιλεγόμενης ποιότητας απο κύκλο σε κύκλο και σε πολλούς τομείς. Αντικείμενο αρεσκείας  για κάποιους και αιτία αναγούλας  για άλλους. Το έχουμε ξαναματαπεί. Περι ορέξεως….

Το όνομα αυτής, ”True Blood” . Είδες που την ήξερες αγαπητέ κομιξάκια; Ας εμβαθύνουμε  όμως λιγάκι παραπάνω. Έκανε πρεμιέρα στον τηλεοπτικό αέρα του καναλιού ΗΒΟ στις 7 Σεπτεμβρίου 2008 και τελείωσε στις 24 του προηγούμενου μήνα. Με άλλα λόγια 7 κύκλοι – 7 χρόνια φαγούρα. Ιθύνων νούς ήταν ο Alan Ball. Γνωστός για το σενάριο του American Beauty και την δημιουργία της βραβευμένης τηλεοπτικής σειράς, Six feet Under. Μικρό αλλά καθόλου άσχημο βιογραφικό το λες αυτό σίγουρα…

Το σενάριο είναι βασισμένο στην σειρά βιβλίων The Southern Vampire Mysteries” της Charlaine Harris. 14 βιβλίων παρακαλώ. Η τεράστια εμπορική της επιτυχία, νομίζω πως είναι σχεδόν αυτονόητη. Βασική ηρωίδα είναι η Sookie Stackhouse. Η μικρή νεραϊδούλα – ιερόδουλος, γύρω απο την οποία περιστρέφεται σχεδόν και στα 80 επεισόδια όλη η πλοκή του σεναρίου.

Η συνταγή είναι γνωστή. Λιγο απο αυτό και λίγο απο εκείνο. Στοιχεία απο fantasy, comedy, drama, horror και λίγο southern gothic, επιστρατεύονται για να δημιουργήσουν μια εμπορική Supernatural τύπου σειρά. Μπορεί να ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι καθόλου αγαπητέ κομιξάκια. Η δυσκολία να ξες, βρίσκεται στις δοσολογίες.

Όλα διαδραματίζονται σε μια μικρή φανταστική πόλη της Λουιζιάνα, το Bon Temps. Εκεί,  Αμερικανόβλαχοι – και βαμπίρ, ανταλλάζουν συνεχώς αίμα και σπέρμα… Αφετηρία η δημιουργία του λεγόμενου ”True Blood” απο Ιάπωνες επιστήμονες. Ενός συνθετικού αίματος,  χάρη στο οποίο οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να είναι ”φαγητό” για τους βρυκόλακες. Η δίψα τους σβήνει με μια βόλτα στο κοντινότερο bar ή market της γειτονιάς τους. Αυτή η ανακάλυψη λοιπόν έχει επιτρέψει στους φίλους μας τους απέθαντους, να γνωστοποιήσουν την παρουσία τους δημόσια αλλά και να γίνει εφικτή η συνύπαρξη των δυο ειδών.

Ότι πιθανόν να ξέρετε για τα βαμπίρ και τους κανόνες τους, ίσως να μην ισχύει στην μυθοπλασία της σειράς. Σκόρδα & σταυροί δεν έχουν καμία επίδραση πάνω τους. Το αίμα τους – κοινώς ‘V’, λειτουργεί ως παραισθησιογόνο ναρκωτικό στους ανθρώπους – καλύτερο από πολλές άλλες ντρόγκες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν εθισμένοι σε αυτό αλλά και μια ολόκληρη εμπορική επιχείρηση γύρω απο αυτό. Επίσης να αναφέρω πως το αίμα τους, λειτουργεί και ως εξαιρετικά αποτελεσματικός healing factor στις ανθρώπινες πληγές. Κατα τα άλλα, πάνω κάτω τα ίδια. Δεν αντέχουν το φως του ήλιου, δεν μπορούν το ασήμι, δεν μπαίνουν σπίτι σου αν δεν τους καλέσεις και αν τους καρφώσεις ένα ξύλινο παλούκι στην καρδιά, πεθαίνουν με μια μικρή έκρηξη που αφήνει εναν αηδιαστικό σωρό απο αίμα, ιστό & κόκαλα.

Στους πρώτους κύκλους η αισθητική Αμερικανικού Νότου μαζί με το ύφος superstitious horror  της ιστορίας, έδινε μια ιδιαίτερη γοητεία στην οθόνη. Υπήρχε μια επιτυχημένη μίξη της μυθοπλασίας των Vampires με την Southern Αμερικανική κουλτούρα που προσέδιδε ναι μεν κάτι όχι πρωτόλειο αλλά χωρίς καμία αμφιβολία κάτι ευχάριστο, κάτι ενδιαφέρον. Υπήρχε μια λυρικότητα. Αυτή που κρύβει μια τάχα μου ιστορία αγάπης ανέφικτης. Αυτή που κρύβει το αίμα και η σάρκα. Οι χαρακτήρες  ανακάλυπταν  τις ηδονές που κρύβει το sex μεταξύ human & vampire και γεφύρωναν το χάσμα μεταξύ ζωής και θανάτου. Βούλιαζαν στην αμαρτία, στο  απαγορευμένο. Ο ορισμός του ότι τα πιο μεγάλη Μη, γίνονται τα πιο δυνατά συνέχισε. Δεν είναι τυχαίο πως ο Jace Everett τραγουδούσε ”I wanna do bad things with you” στους τίτλους αρχής… Πραγματικά εξαιρετικό τραγούδι.

Παράλληλα, χριστιανικές δοξασίες, gospel ψαλμωδίες, παγανιστές θεοί,  gore σκηνές και ένας αχταρμάς απο ίντριγκες τύπου σαπουνόπερας, συμπλήρωναν με επιτυχία τον κύκλο του αίματος. Και όλα αυτά με φόντο τους βάλτους της Λουιζιάνα. Sex, αίμα και redneck Αμερικανοβλαχιά.

Η επιτυχία με την οποία πέρναγε όλο αυτό προς τον θεατή είχε καθαρά μια φθίνουσα πορεία. Η προσθήκη και άλλων τεράτων όπως λυκάνθρωποι, shapeshifters, νεράιδες κτλ οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια την σειρά στην παρακμή. Το ξεχείλωσαν το θέμα τόσο ευδιάκριτα που η σειρά αναγκάστηκε να επισπεύσει το τέλος της και να καταλήξει στον 7ο κύκλο. Με τον πιο λάθος τρόπο. Με εναν αδιάφορο τρόπο… Δεν είναι άλλωστε και η πρώτη. Δεν ξέρω για τα βιβλία, αλλά στην σειρά όλες αυτές τις προσθήκες τις χειρίστηκαν θαρρείς λες και ήταν απλό extend ή κάποιο σεναριακό filler. Που όχι μόνο δεν λειτούργησε αλλά κατάφερε και να τραβήξει όλο το βάρος και την προσοχή απο τους πρωταγωνιστές. Bad rotation people…. Λογικό επακόλουθο οι χαρακτήρες που κάποτε σου κέντριζαν το ενδιαφέρον να γίνουν βαρετοί, να αλλοιωθούν. Kάποια flashback στο background των ηρώων θα ήταν πιο έξυπνη λύση και θα έδινε και μια gothic τύπου εποχής  αισθητική. Λέω εγώ τώρα.

Ως παραγωγή του HBO ήταν ιδιαίτερα προσεγμένη σε γενικές γραμμές. Τα εδικά εφέ αν έχει χορτάσει το μάτι σου απο κινηματογράφο, δεν τα χαρακτηρίζεις κάτι ιδιαίτερο αλλά για τηλεοπτικά δεδομένα τα λες αξιόλογη και επιτυχημένη προσπάθεια. Σέβονται την νοημοσύνη σου. Το ίδιο ισχύει και για όλο το κομμάτι της παραγωγής. Σκηνοθετικά αυτό που ξεχώρισα είναι το έντονο & άπλετο φως σε κάποιες σκηνές εξωτερικού χώρου. Ούτε ο Ελληνικός καλοκαιρινός ήλιος ένα πράγμα. Όλα τα άλλα πάνω κάτω γνωστά στο μάτι του θεατή. Μοτίβο τηλεοπτικής Αμερικανικής τηλεόρασης.

Σε ότι αφορά το cast η Anna Paquin γνωστή μας και ως Rogue από το πρώτο X-MEN, στον ρόλο της Sookie μπορεί να μην κερδίζει βραβείο ερμηνείας αλλάααααα το προσπάθησε το κορίτσι… Καταφέρνει καθόλη τη διάρκεια της σειράς, να κερδίσει την συμπάθεια σου και την  επόμενη αν όχι την ίδια στιγμή, ένα κατεβατό από μπινελίκια. Να θες να της σπάσεις τα μούτρα ενα πράγμα. Ερμηνεία με διπλό impact στον θεατή. Δεν το λες και λίγο. Ααααα όλα κ όλα. Επίσης η Aννούλα δεν άφησε κανέναν απο τους αρσενικούς θεατές παραπονεμένους αφού μας χάρισε τη θέα του γυμνού σώματος της ουκ ολίγες φορές. Κατα τα άλλα δεν θα έλεγα πως η συμπαθητικη Ms Paquin παρέδωσε μαθήματα υποκριτικής. Ανέβασε όμως  την αμοιβή της  αρκετά μέσα απο αυτή την σειρά και κέρδισε και το βραβείο Best Actress in Drama στα 13 Satellite Awards… Αν μπορείς να ονοματίσεις δράμα αυτή την σειρά….

Ο Stephen Moyer ως Bill Compton, ως βαμπίρ boyscout ή βαμπίρ με πολλά moral issues  και μεγάλη αγάπη της Sookie ήταν μια καλή επιλογή. Τηλεοπτικός ηθοποιός στην πλειοψηφία της καριέρας του με χαμηλό κασέ, έφερε εις πέρας την αποστολή του. Κατάφερε να αποκτήσει χιλιάδες fans και να κερδίσει το βραβείο Best Actor στα 37 Saturn Awards. Η παρουσία – ερμηνεία του, πέτυχε να δώσει βάρος σε ένα σχεδόν ερωτικο εφηβικό ρομάντζο, να το συμπληρώσει και να το δικαιολογήσει ως βαθιά ιστορία αγάπης. Τόσο ώστε να τραβήξει θεαματικότητα. Ως πλάσμα της νύχτας δεν πολυέπεισε. Δεν μας τρόμαξε και πολύ. Η persona του είναι τέτοια άλλωστε. Είναι το καλό παιδί.

Το αντίθετο ακριβώς απο τον Σουηδό Alexander Skarsgård, γιό του γνωστου Stellan Skarsgård. Στον ρόλο του Eric Northman κατάφερε να γίνει μια σκοτεινή μηχανή πολλά υποσχόμενης σαρκικής ηδονής και ενα vampir χωρίς κανένα ενδοιασμό. Ο θάνατος είναι κάτι που μπορεί να σκορπίσει πλουσιοπάροχα χωρίς καμία δυσκολία. 

Μετά απο το βασικό τρίο – threesome, αυτός που ξεχώρισε κάπως απο το cast ήταν ο  Αυστραλός Rayn Kwarten στον ρόλο του ευπαρουσίαστου γαμίκου και αδερφού της Sookie, Jason Stackhouse. Τα στοιχεία σεξοκωμωδίας που πρόσθετε ήταν ως ενα σημείο έξυπνο comic relief.

Kλείνοντας αγαπητέ κομιξάκια θα σου έλεγα πως αν έχεις ξεκινήσει να βλέπεις αυτή την σειρά  και φτάσεις στο σημείο κάποια στιγμή να βαρεθείς, παράτησε την. Τίποτα δεν θα αλλάξει προς το καλύτερο. Ξεκίνα κάποια άλλη. Απο την άλλη αν δεν βαρεθείς πολύ ή έχεις τα ίδια επίπεδα μαζοχισμού με εμένα, κάτσε και δες την μέχρι το τέλος. Να βγάλεις την δικιά σου γνώμη. Να μάθεις απο τα λάθη του άλλου. Και για να είμαστε δίκαιοι, μπορεί η εκτέλεση απο ένα σημείο και μετά να φθίνει, αλλά η συνταγή παραμένει σταθερή.

Vampires, σεξ & θάνατος με background τον Aμερικανικό νότο… δεν ακούγεται διόλου άσχημο.

Mr Comic About Mr Comic

Γεννημένος Geek, καλλιτέχνης από την φύση μου. Βρίσκω τον κόσμο που ζούμε αφάνταστα ρηχό. Λάτρης των κόμικς και βιβλιοφάγος. Κόμικς και βιβλία έγιναν οι καλύτεροι μου φίλοι από παιδί. Αν μπορούσα σίγουρα θα ταξίδευα στο χρόνο. Αρκούμαι και στο να ταξιδεύω στον πλανήτη. Σπούδασα κινηματογράφο γιατί αγαπώ τις ιστορίες. Εθίστηκα και από τότε δηλώνω στα κρυφά σκηνοθέτης. Για τα προς το ζην παλεύω κάθε μέρα με τέρατα και δαίμονες, ίσως για αυτό πιστεύω πως μόνο η αγάπη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και όχι τα χρήματα. Ραδιοφωνικός παραγωγός κατά καιρούς. Jedi το πρωί. DJ τα βράδια με φίλους. Αγαπώ την βιβλιοθήκη μου και τις αγκαλιές. Αν είχα μια ευχή, αυτή θα ήταν σίγουρα να έχω υπερδυνάμεις.

Speak Your Mind

*