Torpedo 1936

Torpedo 1936 ή σκέτα Torpedo είναι ο χαρακτήρας του ομόνυμου Ισπανικού comic και αφηγείται την ιστορία του Luca Torelli, ενός ανελέητου πληρωμένου δολοφόνου και του ακόλουθού του Rascal (= κατεργάρης). Οι περιπέτειές τους διαδραματίζονται στην Νέα Υόρκη των 30s, στη σκιά της μεγάλης ύφεσης, των συμμοριών και του οργανωμένου εγκλήματος.

Το νουάρ περιβάλλον και η ως επί το πλείστον μαυρόασπρη απόδοση του comic δίνουν σάρκα και οστά στη γκαγκστερική δράση της εποχής και αποδίδουν ρεαλιστικά τη σκληρότητα, τη σχεδόν μηδαμινή αξία της ανθρώπινης ζωής, τις παγωμένες αντιδράσεις και την εξοικίωση των απλών ανθρώπων σ’ αυτή την κατάσταση. Η βία και ο θάνατος κυριαρχούν στις σελίδες του comic καθώς και η πρωτόγονη βαρβαρότητα του δυνατού = αυτού που κρατάει το όπλο. Σε τέτοιο περιβάλλον δε χωράει λογοκρισία γι αυτό και στοιχεία όπως η σκληρή γλώσσα της πιάτσας, η εκμετάλευση, η πορνεία, οι ταξικές και σεξουαλικές διακρίσεις, οι ψυχολογικές διαταραχές (κι ότι άλλο άσχημο έρχεται στο μυαλό) είναι άφθονα και, καλώς ή κακώς, ταιριαστά.

Μέσα στο σύνολο αυτών των χαρακτηριστικών υπάρχει και κάτι άλλο σημαντικό που ολοκληρώνει το comic: Το μαύρο, πολλές φορές αρρωστημένο χιούμορ. Πετυχημένο στο έπακρο κρίνοντας από την υπόλοιπη εικόνα, το μαύρο χιούμορ είναι αυτό που μετατρέπει την αρχική απέχθεια του αναγνώστη για τους ήρωες σε ενδιαφέρον και αναβαθμίζει τις κατά τ’ άλλα σκληρές κι απάνθρωπες περιπέτειες στο επίπεδο ώστε να παραδεχτεί ότι όποια κι αν είναι η ποιότητα της ζωής, στην πραγματικότητα χωράνε όλα εκεί μέσα. Κι αυτό τελικά αποδυκνύεται θεραπευτικό και απελευθερωτικό.

Έτσι, ο Torpedo γίνεται αντι-ήρωας. Παρακολουθούμε τις περιπέτειες κάποιου που σε όλους τους τομείς είναι το παράδειγμα προς αποφυγή αλλά για κάποιο λόγο αυτό μας αρέσει (Χαρ χαρ χαρ). Αν και δεν πεθαίνει, τις περισσότερες φορές βγαίνει χαμένος. Εξαπατημένος, παραστρατημένος, παρατημένος, παραπληροφορημένος. Θύμα της δικής του άγνοιας/βλακείας/έλειψης κρίσης ή, τις πιο πολλές φορές, του συντρόφου του Rascal που απεικονίζει τον στερεότυπο Ιταλο-αμερικάνο μπράβο της μαφίας, ακατέργαστο, αφοσιωμένο, ηλίθιο πιστολά με παρωπίδες. (Στην πραγματικότητα είναι Πολωνός αλλά δεν κάνει καμία διαφορά στη @%*{**#& απόδοση της προσωπικότητάς του).

Ο Torpedo πρωτο-κυκλοφόρησε ως μικρές ιστορίες στο Ισπανικό περιοδικό Creepy το 1982 μέχρι να αποκτήσει δικά του τεύχη γύρω στο ’84. Δημιουργός του είναι ο Enrique Sanchez Abuli και ο αρχικός του σχεδιαστής ο Alex Toth. Απ’ ότι λέει η ιστορία, μετά από 2 περιπέτειες ο Toth δεν αντεξε τη σκληρότητα των ιστοριών και παραιτήθηκε δίνοντας τη θέση του στον Jordi Bernet που αποκόμισε και τη φήμη. Μετά την Ισπανία άρχισε να εκδίδεται σε Γαλλία και Ιταλία. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν το ‘88 Torpedo 1936 και Επάγγελμα Δολοφόνος και το ’89 Η επιταγή που σκοτώνει μεταφρασμένα από τη Βαβέλ Noir.

Πριν παρατήσω αυτή τη σελίδα για να μείνει στην αιωνιότητα θα ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σας. Δεν είναι δική μου παρατήρηση αλλά επειδή η συναίσθηση ήταν πλήρως σοκαριστική, οφείλω να το μεταδώσω για να χτυπιέστε κι εσείς που δεν το σκεφτήκατε πρώτοι.

Λοιπόν, ο ηθοποιός Desmond Harrington που παίζει στο Dexter το ρόλο του ντετέκτιβ Queen, δε θα έπρεπε, αβλεπεί και παραχρήμα, να είναι Ο Torpedo?!? I mean… Come On!

Έτσι. Να μη διαφωνείτε. Αλλιώς ξέρω κάποιον που κάνει τέτοιου είδους συμβόλαια διευκολύνσεις…

Until next time.

The Tiefling About The Tiefling

Συνελήφθην επί 7ετίας κι έκτοτε είμαι έξω με αναστολή.
Σπούδασα μέχρι που βαρέθηκα και ποτέ μα ποτέ δεν κατάφερα να εργαστώ σε κάτι που να μ'αρέσει.
Από μικρός επιθυμούσα να ζω στο μεσαίωνα αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι ανθρωπιστικά είμαστε ακριβώς εκεί.
Ασχολήθηκα με πολλά δελεαστικά χόμπι που δεν ενδιαφέρουν κανένα.
Συνεχίζω να υφίσταμαι με την ελπίδα ότι υπάρχει κάποιο μυστικό που περιμένει να το ανακαλύψω. Μετά μπορώ να το καταστρέψω για να μην το βρει κανείς άλλος.

Αντιπαθώ την έλειψη τακτ, το στραβό παρκάρισμα, την ηλιθιότητα, τα μπέργκερ χωρίς πίκλες, την ασυνέπεια, τις ταινίες που δε μ'ενδιαφέρει να δω, τις γενικεύσεις, αυτούς που λατρεύουν τη σοκολάτα, το Νοέμβρη, την κρύα πίτσα, το σεπούκου, τα ακριβά εισιτήρια, το κέντρο της Αθήνας, το συνάχι, τη γραφειοκρατία, τα σαφρίδια, τις γυναίκες χωρίς φρύδια, το πλαστικό και οτιδήποτε δε χρειάζεται ξηρούς καρπούς αλλά έχει.
Μεταξύ άλλων.
Αν υπάρχει κάτι που συμπαθώ, μου διαφεύγει επί του παρόντος.

Τέλος, οι γάτες είναι κακά ζώα. Έχω μία.

Speak Your Mind

*