Marvel 1602

Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε ότι ο Neil Gaiman είναι ένα πρόσωπο που από την πρώτη του δουλειά μέχρι σήμερα ψοφάει να βρίσκεται στο χώρο των comics, της φαντασίας, της μυθοπλασίας του Πάνθεου, του ονείρου, των πιθανών μελλοντολογικών σεναρίων, των ιστοριών τρόμου, της εξερεύνησης του αγνώστου κάτω από το δικό του, σκοτεινό πρίσμα. Με δυο κουβέντες, είναι Uber-geek, ίσως από τους λίγους που υπάρχουν εκεί έξω και ο κόσμος της φαντασίας του χρωστάει πολλά.

Όταν κάποια στιγμή ο Joe Quesada τον πλησίασε και του ζήτησε να φτιάξει ένα comic με υπερήρωες της Marvel κι αυτός δέχτηκε ήταν πλέον σίγουρο ότι το αποτέλεσμα θα ξεχώριζε από τις απλές περιπέτειες που ικανοποιούν το μέσο αναγνώστη. Κανείς βέβαια δε θα μπορούσε να προβλέψει την πορεία που θα ακολουθήσει ο Gaiman για να ξετυλίξει την ιστορία του. Αντί λοιπόν να αναπτύξει το σενάριό του στο παρόν όπου λίγο πολύ όλα έχουν ειπωθεί, στηρίχτηκε σε μια διαφορετική ιστορική περίοδο και ενσωματώνοντας τα πραγματικά γεγονότα του τότε στους χαρακτήρες που του ανατέθηκαν, ξετύλιξε ένα μύθο ικανό να τον ζηλέψει οποιοσδήποτε σύγχρονος μυθοπλάστης. Το αποτέλεσμα είναι το 1602.

Ποιά ήταν τα χαρακτηριστικά αυτής της εποχής; Στη Βρετανία, η βασίλισσα Ελισάβετ βρίσκεται στα τελευταία της και ο James της Σκωτίας γίνεται ανυπόμονος ν’ αναλάβει την εξουσία ως διάδοχος, μηχανοραφόντας σε συνεργασία με κάθε πρόθυμο σύμμαχο για να την εκθρονίσει μια ώρα αρχύτερα. Μέσα στην προπαγάνδα που εξαπολύει δηλώνει πολέμιος της μαγείας και κάθε τι αφύσικου ή θρησκευτικά κατακριτέου. Η Ευρώπη μαστίζεται από θρησκευτικό φανατισμό στο κατόπι της Ισπανικής Ιεράς εξέτασης, ενισχύοντας τη στάση του James. Βασιλιάδες, βαρώνοι και υψηλόβαθμοι του κλήρου δε διστάζουν να εκμεταλευτούν οτιδήποτε φυσικό ή αφύσικο που θα τους εξασφαλίσει δύναμη. Στην Αμερική, η πρώτη αποικία των Άγγλων, το Ρόανοκ, πασχίζει να σταθεί στα πόδια της.

Ο Gaiman δεν είχε παρά να προσθέσει ακραία φυσικά φαινόμενα και σε συνδυασμό με την εμφάνιση ανθρώπων με υπερφυσικές δυνάμεις (μεταφρασμένο στη λογική της εποχής ως αποτέλεσμα μαγείας) να εκμεταλευτεί τη δεισιδαιμονία οριοθετώντας τους ρόλους των κακών, των υπερασπιστών, των κυνηγημένων και της προκατάληψης του κόσμου.

Και τα καταφέρνει μια χαρά. Σε κάθε κεφάλαιο ξεπηδάνε γνώριμες φιγούρες του σύμπαντος της Marvel, άλλοτε με προφανή ταυτότητα (Fury, Daredevil, Black widow, Dr Strange), άλλοτε τόσο καλά κρυμμένη που περιμένεις να το ομολογήσει ο ίδιος ο χαρακτήρας για να το χωνέψεις. Τα ονόματά τους καμιά φορά βοηθάνε στην αναγνώριση αλλά είναι κομμένα και ραμένα στην εποχή ή στο μοτίβο της χώρας που βρίσκονται. Έτσι θα συναντήσουμε τον Carlos Javier, τον Grand Inquisitor Enrique, τον Sir Nicholas Fury, μέχρι και τον ακόλουθο Peter Parquagh. Τα επαγγέλματά τους ασφαλώς είναι συναφή με τις ανάγκες της εποχής κι έτσι έχουμε βασιλικούς συμβούλους, εξερευνητές, πρεσβευτές, κληρικούς, στρατιωτικούς, bodyguards, αποίκους κλπ.

http://www.scifidimensions.com/Jul03/1602_1.jpgΜέσα στο σενάριο των μυστήριων καιρικών φαινομένων που προμηνύουν την αποκάλυψη και τον υπόγειο πόλεμο της διεκδίκησης του Αγγλικού στέματος, ένα σωρό παράπλευρα σενάρια ξετυλίγονται στο περιθώριο. Τεχνουργήματα (artifacts) μεταφέρονται κρυφά από τη Ιερουσαλήμ, κληρονομιά Ναϊτών ιπποτών. Δίκτυα κατασκόπων (πολλές φορές διπλών ή με προσωπικά συμφέροντα) αναπτύσονται για να τα αποκτήσουν για λογαριασμό επίδοξων αρχόντων. Ο χαμός διάσημων εξερευνητών συγκλονίζει τα πλήθη αλλά πολύ περισσότερο τους προσωπικούς τους φίλους που στηρίζονταν στη βοήθειά τους. Η εκκλησία συλλαμβάνει και εκτελεί στην πυρά ανθρώπους με υπερφυσικά χαρίσματα (witchbreeds – προς αποφυγή της λέξης “mutants”). Εκλεκτά μυαλά γίνονται μάρτυρες της ύπαρξης όντων από άλλους κόσμους. Παράξενα φαινόμενα συμβαίνουν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, αδύνατα να ερμηνευτούν από απλούς ανθρώπους. Μυστικές συμμαχίες, συμπλοκές που προκαλούν τεράστια διλήμματα μεταξύ ήθους και καθήκοντος, αποφάσεις που φλερτάρουν την προδοσία, ηρωικές θυσίες, αναγκαστικές αποστασίες κι αλλαγές στρατοπέδου συνθέτουν τον ιστό του 1602. Η συνολική αποστολή των πρωταγωνιστών δεν είναι άλλη παρά να κάνουν ότι χρειαστεί ώστε να επιστρέψει ο κόσμος στην κανονικότητα και ν’ αποφευχθεί η απειλή, μια ανωμαλία που θα επηρεάσει ολόκληρο το σύμπαν.

Ο Gaiman είναι μάστορας της διαπλοκής αν και στο φόντο ίσως κάποιος αναρρωτηθεί αν όλα αυτά έγιναν για να στριμώξουν όσο περισσότερους χαρακτήρες (ήρωες και villains) της Marvel ήταν δυνατόν. Είναι όντως φορτωμένο με χαρακτήρες αλλά ο Gaiman τους δίνει επαρκή λόγο ύπαρξης και, αρκετά αριστοτεχνικά, ολοκληρώνει τον κάθε ρόλο, αποφεύγει να τους αφήσει μετέωρους ή να επιτρέψει να αμφισβητηθεί η χρησιμότητά τους στην ιστορία.

Η αισθητική της εποχής έχει αποδωθεί με μεγάλη επιτυχία ακόμα κι αν χρειάστηκε σε κάποια σημεία να εισαχθούν στοιχεία πρακτικά μεταγεννέστερης τεχνολογίας, άλλες φορές με δαιμονολογικό χαρακτήρα ή, σε άλλες πιο ταιριαστές ευκαιρίες, steampunk. Πολλές σκηνές ξυπνάνε μνήμες από τους κόσμους του Ιούλιου Βερν, της πρώιμης φαντασίας και δίνουν στο geek που ζει μέσα μας άλλη μια αιτία να σκιρτήσει.

Το 1602 κυκλοφόρησε μεταξύ 2003-4 σε 8 τεύχη (αν κι εγώ το απέκτησα σε μορφή τόμου, όπως και το προτιμώ). Το σχέδιο είναι του Andy Kubert κι ο χρωματισμός του Richard Isanove. Το εξώφυλο επιμελήθηκε ο Scott McKowen.

http://www.ballermindframe.com/pop-culture-spin/wp-content/uploads/sites/7/2014/07/1602-8covers.jpg

The Tiefling About The Tiefling

Συνελήφθην επί 7ετίας κι έκτοτε είμαι έξω με αναστολή.
Σπούδασα μέχρι που βαρέθηκα και ποτέ μα ποτέ δεν κατάφερα να εργαστώ σε κάτι που να μ'αρέσει.
Από μικρός επιθυμούσα να ζω στο μεσαίωνα αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι ανθρωπιστικά είμαστε ακριβώς εκεί.
Ασχολήθηκα με πολλά δελεαστικά χόμπι που δεν ενδιαφέρουν κανένα.
Συνεχίζω να υφίσταμαι με την ελπίδα ότι υπάρχει κάποιο μυστικό που περιμένει να το ανακαλύψω. Μετά μπορώ να το καταστρέψω για να μην το βρει κανείς άλλος.

Αντιπαθώ την έλειψη τακτ, το στραβό παρκάρισμα, την ηλιθιότητα, τα μπέργκερ χωρίς πίκλες, την ασυνέπεια, τις ταινίες που δε μ'ενδιαφέρει να δω, τις γενικεύσεις, αυτούς που λατρεύουν τη σοκολάτα, το Νοέμβρη, την κρύα πίτσα, το σεπούκου, τα ακριβά εισιτήρια, το κέντρο της Αθήνας, το συνάχι, τη γραφειοκρατία, τα σαφρίδια, τις γυναίκες χωρίς φρύδια, το πλαστικό και οτιδήποτε δε χρειάζεται ξηρούς καρπούς αλλά έχει.
Μεταξύ άλλων.
Αν υπάρχει κάτι που συμπαθώ, μου διαφεύγει επί του παρόντος.

Τέλος, οι γάτες είναι κακά ζώα. Έχω μία.

Comments

  1. . Ως μεγάλος λάτρης του Gaiman θα πω ότι το Marvel 1602 είναι αριστούργημα. Στεγνά. Χωρίς καμία αντικειμενικότητα . Εξαιρετική επιλογή για άρθρο αγαπητέ Tiefling. It’s always a pleasure to read your work :)

  2. The Tiefling The Tiefling says:

    Happy to blow up people’s minds.

Speak Your Mind

*