Edge of Tomorrow

Πάντα είχα μια ιδιαίτερη λατρεία για τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας και ιδιαίτερα για τα ταξίδια στο χωροχρόνο. Ο κινηματογράφος έχει ασχοληθεί ουκ ολίγες φορές με αυτό το θέμα, κάποιες φορές επιτυχημένα αλλά κάποιες φορές όχι. Σίγουρα με την σύγχρονη τεχνολογία και τα special εφέ των υπολογιστών, μπορούμε να δούμε πράγματα που παλιότερα ήταν αδύνατο να γίνουν, αλλά για να γίνει η ταινία εντυπωσιακή πρέπει να έχει και δυνατό σενάριο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση του Edge of Tomorrow νομίζω ότι μένουμε ικανοποιημένοι.

Για να αρχίσουμε όμως από την αρχή, η ταινία είναι μεταφορά ενός μυθιστορήματος, του All You Need Is Kill, που έχει γράψει ο Hiroshi Sakurazaka το 2004. Εννοείται ότι υπάρχει και το αντίστοιχο manga, με το ομώνυμο όνομα, σε σενάριο του Ryōsuke Takeuchi και artwork του Takeshi Obata που κυκλοφόρησε το 2014. Αφού απέκτησε τα δικαιώματα του βιβλίου, η εταιρία 3 Arts Entertainment, άρχισε να ετοιμάζει ένα σενάριο για την ταινία. Η σεναριογράφοι αλλάξανε 2-3 φορές καθώς το σενάριο που γράφανε ήταν πολύπλοκο και δύσκολο για την μεγάλη οθόνη.

Στο τέλος αφού καταλήξαν κάπου, ψάξανε για τον σταρ που θα πρωταγωνιστούσε, γιατί ετοιμαζόταν blockbuster οπότε έπρεπε να υπάρχει δυνατό όνομα για να φέρει εισητίρια. Η πρώτη επιλογή ήταν ο Brad Pitt, αλλά μετά την απόρριψή του πήγαν στον αμέσως επόμενο που ήταν ο Tom Cruise. O συμπαθής Cruise περνά την 5η δεκαετία της ζωής του παίζοντας ρόλους δράσης και μπορώ να πω ότι τα πάει πολύ καλά. Σε μερικούς μπορεί να μην αρέσει η γλυκανάλατη φάτσα του, αλλά έχει δείξει όλα τα χρόνια ότι μπορεί να κάνει επιτυχίες. Άσε που κάνει και μόνος του όλα τα stunds. Σκηνοθέτης ήταν ο Doug Liman (The Bourne Identity, Mr. & Mrs. Smith, Jumper).

Στο σενάριο, σε κάποιο κοντινό μέλλον, η κεντρική Ευρώπη δέχεται εισβολή από μια φυλή εξωγήινων, γνωστών σαν Mimics, οι οποίοι έφτασαν με μια βροχή μετεωριτών και αρχίσαν αμέσως τον πόλεμο με τους ανθρώπους. Ο πόλεμος έχει διαρκέσει έξι χρόνια και η ανθρωπότητα ιδρύει την United Defense Force για να αντιμετωπίσει ενωμένη τον κίνδυνο. Εξοπλίζουν τους στρατιώτες τους με μια εξελιγμένη πολεμική στολή, σαν εξωσκελετό, που τροφοδοτείται με μπαταρία και έχει όπλα τελευταίας τεχνολογίας.

Ο ταγματάρχης William Cage (Tom Cruise), ένα πρώην στέλεχος της διαφημιστικής εταιρίας που δεν έχει καμία στρατιωτική εκπαίδευση, παίρνει εντολή από τον στρατηγό να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή αλλά αρνείται. Προσπαθεί να φύγει, τον χτυπούν και μένει αναίσθητος, μόνο για να ξυπνήσει στην βάση επιχειρήσεων, υποβιβάσμένος σαν απλός στρατιώτης και αναγκασμένος να πάρει μέρος στην μεγάλη μάχη. Η βάση βρίσκεται στην Αγγλία και η απόβαση θα γίνει στις ακτές της Γαλλίας την επόμενη μέρα. Κάτι σαν την απόβαση στη Νορμανδία. Η μάχη στην παραλία είναι πανωλεθρία. Οι στρατιώτες σφαγιάζονται κυριολεκτικά από τους Mimics, που έχουν την μορφή πλασμάτων με πλοκάμια που κινούνται πολύ γρήγορα. Ο ίδιος ο Cage έρχεται αντιμέτωπος με ένα μεγαλύτερο Mimic και πέφτει νεκρός.

Αμέσως μετά ξυπνά το προηγούμενο πρωί όπως ακριβώς το είχε ζήσει. Τα γεγονότα γίνονται με την ίδια σειρά και στην μάχη στην παραλία ξαναπεθαίνει. Πάντα ξέρει ότι ήταν εδώ πριν, ότι συνάντησε το πρόσωπο αυτό, είπε αυτό το πράγμα, έκανε αυτό το πράγμα, έκανε μια λάθος επιλογή και πέθανε. Προσπαθεί να μιλήσει γι’ αυτό αλλά κανείς φυσικά δεν τον πιστεύει. Ξέρει όμως ότι κάτι πρέπει να κάνει. Θα βρει σύμμαχο στο πρόσωπο μιας βετεράνου πολεμίστριας, της Rita Vrataski (Emily Blunt) και ένος επιστήμονα, του Dr. Carter (Noah Taylor), που για κάποιο παράξενο λόγο γνωρίζουν την κατάσταση του και θα τον βοηθήσουν να νικήσει τους εξωγήινους.

Υπάρχουν ένα σωρό ταινίες με τις οποίες θα βρείτε ομοιότητες με το Edge of Tomorrow. Το time loop που έχει μπλέξει ο ήρωας, θυμίζει την καθημερινότητα που είχε παγιδευτεί ο Bill Murray στο Groundhog Day, τα Mimics είναι όμοια με τα Sentinels του Matrix, ενώ ο πόλεμος στρατιωτών με εξωγήινους είναι παρόμοιος με το Starship Troopers ή και το Aliens.  Όλες οι παραπάνω ταινίες είναι πολύ καλές, έτσι το Edge of Tomorrow δανείζεται τα θετικά τους στοιχεία. Τα εφέ της ταινίας είναι εντυπωσιακά και σε βάζουν μέσα στην φρενήρη δράση της μάχης. Θυμίζει πάρα πολύ video game, και άνετα θα μπρούσε να είναι μια καλή μεταφορά. Ακόμα και ο συγγραφέας της νουβέλας Hiroshi Sakurazaka είχε πει ότι εμπνεύστηκε από σχόλια που διάβασε σε κάποιο φόρουμ για video games που έλεγε ότι η επανεκκίνηση του παιχνιδιού μετά τον θάνατο ένος playable χαρακτήρα, τον βελτιώνει σαν παίχτη και τον αποτρέπει από το να κάνει τα ίδια λάθη. Live, Die, Repeat, όπως αναφέρει και η ταινία.

PSfiris About PSfiris

Ξεκίνησα από Μίκυ Μάους, έφτασα στους σούπερ ήρωες και συνεχίζω ακόμα παραπέρα. Μόνο που χρειάζομαι και άλλες βιβλιοθήκες για να τα χωρέσω όλα. Πιστεύω ότι υπάρχουν εξωγήινοι και ελπίζω σε μια zombie apocalypse, αν και θα την περνούσα κρυμμένος κάπου. Έζησα τα 80′ς, οπότε ότι είναι retro αξίζει την προσοχή μου.

Speak Your Mind

*