Carcassonne – Τα Κάστρα του Μυστρά

Μια και πλησιάζουν γιορτές, ευκαιρία να εξετάσουμε ένα παιχνίδι για όλη την οικογένεια και να απαντήσουμε (ίσως) στο καυτό εορταστικό ερώτημα “Τι δώρο να του κάνω του αχάριστου?”.

Τα Κάστρα του Μυστρά έκαναν θραύση από το 2000 που πρωτοκυκλοφόρησαν στη Γερμανία κυρίως λόγω της απλότητάς τους και του ευφυούς σχεδιασμού τους. Σχεδιαστής τους είναι ο Klaus-Jürgen Wrede και η πρώτη εταιρία που τα κυκλοφόρησε ήταν η Rio Grande Games αλλά μετά το 2012 ανέλαβε την υποστήριξη η Z-man Games. Στην Ελλάδα τη μετάφραση και διανομή έκανε η Κάισσα. Το παιχνίδι είναι για 2 έως 5 παίχτες (6 με το expansion) για εκτιμώμενο χρόνο 30′ έως 90′ και ηλικίες 8+. Το 8 οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι κάποιος μικρότερος δεν έχει την απαιτούμενη σοβαρότητα να ακολουθήσει πιστά τους κανόνες κι όταν του πεις “Δε μπορείς να το κάνεις αυτό” πιθανότατα να εισπράξεις την αφοπλιστική απάντηση “Αφού εγώ έτσι σέλω”. Γιατί είναι συμπαντική αλήθεια ότι όλα αυτά τα μούλικα έχουν άποψη.

Ο ξένος, αρχικός τίτλος Carcassonne οφείλεται στην ομώνυμη Γαλλική καστρόπολη όπου τα πάντα είναι περιτριγυρισμένα από μεσαιωνικά τείχη, φωτογραφίζοντας πιστά την αισθητική και το θέμα του χάρτη του παιχνιδιού. Για να δανειστούν οι Γερμανοί μια Γαλλική τοποθεσία ως τίτλο σημαίνει ότι δεν είχαν κάτι τόσο χαρακτηριστικό δικό τους. Εμείς, κατά τα φαινόμενα, είχαμε και το πλησιέστερο αισθητικά ήταν ο Μυστράς. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι με άλλη διάθεση θα αγοράσει ο Έλληνας κάτι που τελειώνει σε Μυστράς! παρά κάτι που θυμίζει πνιγμό από κόκκαλο ψαριού. Από την άλλη είμαι φαν των αυθεντικών τίτλων. Whatever.

Carcassonne

Μυστράς…

Επισκόπηση

Συνοπτικά το trailer του παιχνιδιού είναι το εξής: Ο κάθε παίχτης στη σειρά του σηκώνει ένα κρυφό κομμάτι του χάρτη και το κολλάει εκεί που τον συμφέρει για να πάρει πόντους. Αυτό. Πάναπλο. Μπορεί να το συλλάβει ένα τετράχρονο χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Όποιος είναι σε θέση να ξεχωρίσει τις λέξεις Κάστρο, Μοναστήρι, Δρόμος και Γκαζόν θα διαπρέψει σ’ αυτό το παιχνίδι. Τέλος.

Τα περιεχόμενά του είναι τα εξής: 72 πλακίδια χάρτη, 8 ξύλινα ανθρωπάκια που ονομάζονται “ακόλουθοι” x 5 χρώματα για ανάλογους παίχτες και, τέλος, ένα ταμπλό βαθμολογίας. Τίποτ’ άλλο. Οι διαθέσιμοι ακόλουθοι για το παιχνίδι είναι επτά διότι ο ένας χρησιμοποιείται πάντα ως δείκτης βαθμολογίας. Οι ακόλουθοι είναι αυτοί που παράγουν πόντους, θα δούμε παρακάτω πώς.

Κανόνες

Κανόνας 1ος: Μπορείς να εφαρμόσεις το νέο (κρυφό) tile που τράβηξες στα ήδη υπάρχοντα ενώνοντας την/τις πλευρές του. Ποτέ διαγώνια. Οι (4) πλευρές του μπορεί να έχουν ένα από τα εξής τρία χαρακτηριστικά: α) γρασίδι, β) κάστρο και γ) δρόμο. Συνεπώς, Κανόνας 2ος: το πλακίδιο που θα προσθέσουμε πρέπει σε όλες τις πλευρές του να συμφωνεί με τα εφαπτόμενα πλακίδια που υπάρχουν ήδη στο χάρτη. Ίσως είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό από κάποιον που δαγκώνει συχνά τη γλώσσα του, οι υπόλοιποι όμως δεν έχουν δικαιολογία.

Εφόσον ενσωματωθεί ένα πλακίδιο, ο παίχτης έχει δικαίωμα να τοποθετήσει κι έναν ακόλουθο που θα του φέρει πόντους. Κανόνας 3ος: ο ακόλουθος μπορεί να μπει μόνο στο νέο πλακίδιο, όχι οπουδήποτε. Εάν ο ακόλουθος μπει σε κάστρο ονομάζεται ιππότης, αν μπει σε δρόμο κλέφτης, αν μπει στο γρασίδι αγρότης κι αν το tile απεικονίζει ένα μοναστήρι (για να τα ‘χουμε καλά και με την εκκλησία) μοναχός. Η ονομασία τους ποτέ δεν έπαιξε ρόλο στο παιχνίδι, είναι απλά για να δώσουμε μια… απόχρωση. Εκτός από την περίπτωση του μοναχού που αντίθετα με τις υπόλοιπες βρίσκεται σε ένα πλακίδιο – δεν ενώνεται με άλλα μοναστήρια, για να τοποθετήσουμε έναν ακόλουθο προσέχουμε τον Κανόνα 4: Δεν μπορούμε να βάλουμε ακόλουθο εκεί που υπάρχει ήδη άλλος, ακόμα κι αν ο άλλος είναι δικός μας. Στο ίδιο κάστρο, δρόμο, χωράφι, there can be only ONE!

Or More…

Αυτό βέβαια είναι μόνο για τα μάτια γιατί εύκολα και πολλές φορές μέσα στο παιχνίδι αναιρείται – χωρίς όμως να παύει να ισχύει καθ’όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ο λόγος είναι απλός: ξεκινάει ο καθένας το κάστρο/δρόμο του με την ελπίδα ότι θα κλείσει σύντομα για να πάρει πόντους αλλά στην πορεία βγαίνει ένα πλακίδιο που, συμπτωματικά ή μη, ενώνει τα δυο κάστρα/δρόμους. Σ’ αυτή την περίπτωση παίρνουν κι οι 2 (ή 3 ή όλοι) τους ίδιους πόντους κι αν τελείωνε εκεί θα ήταν όλοι ευτυχισμένοι. Αμ δε. Όταν τα κάστρα/δρόμοι μεγαλώνουν πολύ, πριν κλείσουν, κάλλιστα κάποιος μπορεί να χώσει (όπως περιγράφηκε παραπάνω) 2 δικούς του. Τώρα τα πράγματα αλλάζουν. Αυτός που έχει τους περισσότερους παίρνει τους πόντους κανονικά ενώ οι άλλοι λένε απλώς αντίο και φεύγουν με άδεια χέρια. Κι αυτό είναι το βρώμικο μέρος του παιχνιδιού που το κάνει ενδιαφέρον.

Το παιχνίδι έχει στρατηγική λοιπόν, δεν έχει ζάρι (βασικό χαρακτηριστικό) και ό,τι κι αν συμβεί, δεν προκαλεί την οργή των συμπαικτών. Οικογενειακό όσο δεν πάει άλλο. Αλλά αυτό που το κάνει πραγματικά ξεχωριστό είναι η απλότητα των κανόνων του, η γρήγορη εναλλαγή μεταξύ παικτών και η εγγύηση ότι όλοι οι παίχτες θα φτάσουνμέχρι το τέλος του – δε θα εξουδετερωθεί κανείς. Αυτά τα χαρακτηριστικά το κάνουν ιδανικό για τη μύηση κάποιου στα επιτραπέζια (γιατί συμφέρει να δείχνουμε πρώτα την “καλή” πλευρά και μετά μπορεί ν’ ακολουθήσει το – προβαρισμένο για μήνες – σατανικό γέλιο). Ευκαιριακό ποσοστό αλητείας παιχνιδιού 2 στα 10. Πρακτικά άκακο.

Expansions */#!&@}?

Στην παράδοση των expansions το Carcassonne δε μπορούσε να μείνει πίσω …αλλά το παράκανε. Νόμιζα ότι είχα αρκετά, στην πραγματικότητα όμως ήμουν βαθιά νυχτωμένος. Πρέπει να έχει τα περισσότερα από κάθε άλλο παιχνίδι. Τα αναφέρω επιγραμματικά για να συλλάβετε το μέγεθος.

Πλήρεις επεκτάσεις: Inns and Cathedrals, Traders and Builders, The Princess and the Dragon, The Tower, Abbey and Mayor, The Catapult, Wheel of Fortune, Bridges, Castles & Bazaars, Hills & Sheep.

Μίνι επεκτάσεις: The River Ι & ΙΙ, King and Scout, The Cathars, The Count, The Cult, The Tunnel, Crop Circles, The Plague, The Festival, The Phantom, The Fliers, The Messages, The Ferries, The Goldmines, Mage & Witch, The Robber, Corn Circles… και άλλα.

Τα περισσότερα από αυτά προσθέτουν tiles στο βασικό παιχνίδι, ασυνήθιστα tiles, νέους συνδυασμούς, σχεδόν αφύσικους μερικές φορές. Το πρώτο-πρώτο expansion προσθέτει ακόλουθους για τον 6ο παίκτη συν ένα πιο ευρύστερνο ακόλουθο που μετράει για 1,5 όταν βρεθεί παρέα με άλλους στη διεκδίκηση ενός κάστρου. Διάφορα στοιχεία που αυξάνουν τους πόντους, δίνουν το δικαίωμα για επιλογή παραπάνω πλακιδίων για τοποθέτηση, μηχανισμούς που αφαιρούν ακόλουθους από το χάρτη κι ένα σωρό στοιχεία που εμπλουτίζουν ή παρακάμπτουν τους απλούς πρώτους κανόνες.

Τα πολλά expansions δημιουργούν βέβαια ένα θεματάκι κι ένα πρόβλημα. Το θεματάκι είναι ότι αν ξεκινήσουν 3 άτομα να παίζουν με 250+ tiles, θα τους πάρει η νύχτα και πιθανόν να βαρεθούν – κανείς δεν θέλει κάτι τέτοιο. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν κάποιος πετάξει πολλές επεκτάσεις στο τραπέζι. Είναι σημαντικό να διατηρηθεί η αναλογία παιχτών και διαθέσιμων πόντων πράγμα που δεν εξασφαλίζεται όταν αυξάνονται πολύ τα tiles, κατά συνέπεια οι πόντοι και καταλλήγεις περισσότερη ώρα να μετράς πόντους παρά να παίζεις. Έτσι διακυβεύεται κι η ισορροπία του παιχνιδιού: Εφόσον οι ακόλουθοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, δημιουργείται ο κίνδυνος να εγκλωβιστούν μέσα στο παιχνίδι και να μη μείνει κανείς στη διάθεση του παίχτη με συνέπεια το παιχνίδι να οδηγείται σε αδιέξοδο. Για να το αποφύγουμε αυτό θα πρέπει να δείξουμε εγκράτεια στη χρήση των επεκτάσεων, συνδυάζοντας συγκεκριμένες κάθε φορά ή αποφασίζοντας τι δίνει/τι δε δίνει πόντους ώστε να τους περιορίσουμε. Όλα γίνονται αρκεί να υπάρχει θέληση (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτό το κλισέ σε άρθρο για τα Κάστρα του Μυστρά).

TOO MANY EXPANSIONS!!!

Το παιχνίδι κυκλοφόρησε σε ηλεκτρονική μορφή σε πολλές πλατφόρμες. Σε κάποιες από αυτές, οι πορωμένοι παίχτες μαζεύονται κάθε χρόνο και κάνουν τουρνουά. Τους φθονώ! Στο διαδίκτυο εντόπισα το δικό του wiki και μπράβο τους. Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε μια παρτίδα Carcassonne με τον Wil Wheaton στο Tube. Χρησιμοποίησε την επέκταση του ποταμιού αλλά το υπόλοιπο είναι το βασικό παιχνίδι. Κάπως έτσι κυλάνε τα περισσότερα παιχνίδια των Κάστρων με τη διαφορά ότι κερδίζω εγώ.

Για τις γιορτές λοιπόν προτείνω ανεπιφύλακτα, αν πρόκειται για ζευγάρι ή ενήλικο αρσενικό, πάρτε του επιτραπέζιο. Τα Κάστρα είναι ιδανική επιλογή αν βαριέστε το ψάξιμο. Στην περίπτωση του άλλου φύλου, εισιτήρια για θέατρο, η ευγνωμοσύνη θα είναι απέραντη. Στην περίπτωση παιδιών ή ηλικιωμένων, ρούχα. Οτιδήποτε άλλο θα τους μπερδέψει.

The Tiefling About The Tiefling

Συνελήφθην επί 7ετίας κι έκτοτε είμαι έξω με αναστολή.
Σπούδασα μέχρι που βαρέθηκα και ποτέ μα ποτέ δεν κατάφερα να εργαστώ σε κάτι που να μ'αρέσει.
Από μικρός επιθυμούσα να ζω στο μεσαίωνα αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι ανθρωπιστικά είμαστε ακριβώς εκεί.
Ασχολήθηκα με πολλά δελεαστικά χόμπι που δεν ενδιαφέρουν κανένα.
Συνεχίζω να υφίσταμαι με την ελπίδα ότι υπάρχει κάποιο μυστικό που περιμένει να το ανακαλύψω. Μετά μπορώ να το καταστρέψω για να μην το βρει κανείς άλλος.

Αντιπαθώ την έλειψη τακτ, το στραβό παρκάρισμα, την ηλιθιότητα, τα μπέργκερ χωρίς πίκλες, την ασυνέπεια, τις ταινίες που δε μ'ενδιαφέρει να δω, τις γενικεύσεις, αυτούς που λατρεύουν τη σοκολάτα, το Νοέμβρη, την κρύα πίτσα, το σεπούκου, τα ακριβά εισιτήρια, το κέντρο της Αθήνας, το συνάχι, τη γραφειοκρατία, τα σαφρίδια, τις γυναίκες χωρίς φρύδια, το πλαστικό και οτιδήποτε δε χρειάζεται ξηρούς καρπούς αλλά έχει.
Μεταξύ άλλων.
Αν υπάρχει κάτι που συμπαθώ, μου διαφεύγει επί του παρόντος.

Τέλος, οι γάτες είναι κακά ζώα. Έχω μία.

Speak Your Mind

*