Arkham Horror

Το Arkham Horror κυκλοφόρησε το 2005 (αναθεωρημένο το 2007) από τη Fantasy Flight Games βασισμένο σ’ ένα προϋπάρχον του ’87 με τον ίδιο τίτλο. Δεν ήταν απλή επανέκδοση γιατί πολλά στοιχεία προστέθηκαν, καινούργιοι μηχανισμοί εφαρμόστηκαν κι έγινε σπουδαία δουλειά στον τομέα των γραφικών του ταμπλό και των καρτών. Σχεδιάστηκε για έναν(?!?) έως οκτώ παίκτες με διάρκεια 2 έως 4 ώρες και επιπλέον 30+ λεπτά στήσιμο. Sweet.

Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκε να μαζέψω πολύ κουράγιο για να συντάξω την παρουσίαση αυτού του κατά τ’άλλα δημοφιλούς παιχνιδιού. Ο λόγος είναι ότι οι αναμνήσεις μου είναι σκοτεινές, δυσβάσταχτες, γεμάτες απελπισία και τρόμο για το αναπόφευκτο, άσχετα αν στο τέλος της κάθε παρτίδας, ο ένας παίκτης παρηγορούσε τον άλλο, δίνοντας φρούδες υποσχέσεις ότι “την άλλη φορά θα τα πάμε καλύτερα, πάρε ένα κουλουράκι”.

Παραδέχομαι ότι ένα επιτραπέζιο βασισμένο στον τρόμο και τη φρίκη δε θα μπορούσε να έχει στοιχεία ευτυχίας, χαράς και χιούμορ. Το παιχνίδι αναπτύχθηκε με γνώμωνα τις ιστορίες του εκπρόσωπου του Horror και εμπνευστή όλων των συγγραφέων που ασχολήθηκαν μ’ αυτή τη σκηνή, H.P. Lovecraft. Οι παίχτες στέκονται αδελφωμένοι καθ’ όλη τη διάρκειά του και αντιμετωπίζουν το ίδιο το παιχνίδι που απ’ την αρχή έχει ένα πρόγραμμα, φανερό και σχεδόν αναπόφευκτο, να κατακλύσει τον κόσμο με πλάσματα/ κτήνη/ δαίμονες, ξεκινώντας από τη μικρή πόλη του Arkham. Όπως τόσοι παρόμοιοι μύθοι, τα τέρατα προσπαθούν να φέρουν σε πέρας τη δική τους αποστολή και να ξυπνήσουν μια αρχαία αιμοδιψή θεότητα (το μεγάλο αντίπαλο/ Boss που εμφανίζεται στο τέλος του παιχνιδιού) ενώ οι παίκτες (ερευνητές) προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να αποτρέψουν αυτό το σχέδιο. Όταν τα τέρατα το καταφέρουν, το παιχνίδι μπαίνει στην τελική του φάση κι οι ερευνητές πρέπει να δώσουν μια αβάσταχτα άνιση μάχη εναντίον του Θεού (ή Ancient One στην ορολογία Lovecraft).

Το ταμπλό

Το ταμπλό είναι η πόλη του Arkham, με τους δρόμους της και τα σημεία ενδιαφέροντος (Μαγαζιά, νοσοκομείο, νεκροταφείο, βιβλιοθήκη κλπ) όπου στο καθένα από αυτά ο παίχτης μπορεί να προμηθευτεί κάτι χρήσιμο ή να ανακαλύψει μια πληροφορία που θα τον βοηθήσει στο παιχνίδι. Επίσης είναι πιθανά σημεία εισόδου τεράτων, εάν σε κάποια από αυτά ανοίξει πύλη και ξεραστούν τα βδελύγματα της κολάσεως. Σε κάθε είσοδο του παίχτη σ’ ένα τέτοιο σημείο υπάρχει μια στοίβα καρτών με events όπου, άλλες φορές καλά άλλες κακά (most likely), θα συμβούν στον ερευνητή. Σε κάποια μπορεί να θεραπευτεί, σωματικά ή ψυχικά, γιατί αλλιώς – αν μη τι άλλο – μπορεί να “τα τινάξει” κι ο παίχτης να χρειαστεί ένα φρέσκο χαρακτήρα.

Στο πλάι του ταμπλό υπάρχουν οι Άλλες Διαστάσεις, ένα σωρό κόσμοι που μεταφέρονται οι ερευνητές όταν διασχίσουν μια Πύλη κι εκεί πρέπει να εκτελέσουν κάποιες αποστολές ώστε να επιστρέψουν και να σφραγίσουν την Πύλη. Στην πορεία ο χαρακτήρας μπορεί να πεθάνει. Γιατί; γιατί όλοι αυτοί οι κόσμοι είναι κακοί, ότι χειρότερο έχει να επιδείξει ο όρος “Άλλη Διάσταση”, λες και η Disney δεν είχε την ευκαιρία να φτιάξει ένα δικό της, έτσι για ξεκάρφωμα.

Οι κατατρεγμένοι investigators

Ο κάθε παίχτης διαλέγει ένα χαρακτήρα από μια πληθώρα διαθέσιμων κι αυτός θα έιναι ο ερευνητής του (investigator) για το παιχνίδι. Έτσι, παίρνει μια μινιατούρα με την οποία θα κινεί τον παίχτη πάνω στο ταμπλό και μια κάρτα που περιγράφει το χαρακτήρα. Η κάρτα αυτή περιέχει τις δυνάμεις του ερευνητή, φυσική/πνευματική υγεία, ιδιότητες, δεξιότητες καθώς και τα υπάρχοντα του (όπλα, ξόρκια, φυλαχτά, χρήματα, σπάνια αντικείμενα δύναμης κλπ). Υπάρχουν έξι κοινά χαρακτηριστικά (Speed/Sneak, Fight/Will, Lore/Luck), έξυπνα συνδυασμένα έτσι ώστε όταν το πρώτο αυξάνεται, το δεύτερο μειώνεται. Όλα χρειάζονται στο παιχνίδι και δεν υπάρχει κανείς που να είναι καλός σε όλα. Κατά τη διάρκεια της παρτίδας αυτά αυξομειώνονται αλλά θεωρείται συνετό να μην επιδιώκει κάποιος τη μετριότητα αλλά να επιχειρεί να έιναι καλός σε κάτι, έστω κι αν αυτό του κοστίζει στο αντίστοιχο χαρακτηριστικό.

Τα δύσμορφα πλάσματα

Τα λογής τέρατα που ξεχύνονται στους δρόμους του Arkham έχουν τον άχαρο ρόλο του να κάνουν τη ζωή των χαρακτήρων πιο δύσκολη και πιο μίζερη. Κάποιος θα σκεφτεί ότι τουλάχιστον οι χαρακτήρες περνάνε καλά σφάζοντας τα minions του Boss και δε θα πέφτει πολύ έξω, τουλάχιστον στο γεγονός της σφαγής που αν δε συμβεί έγκαιρα οι ρόλοι αντιστρέφονται και διαμελίζεται ο χαρακτήρας. Τα τέρατα δεν είναι εύκολη υπόθεση κι από την άλλη, όπως υπάρχει η ποικιλία στις δυνατότητες των χαρακτήρων, υπάρχει κι η πολυμορφία στα τέρατα. Αν λοιπόν είσαι ένας απαθής, αναίσθητος, ανίκανος ν’ αντικρίσεις την πραγματικότητα μπορείς να το πάρεις ως καλό σημάδι. Αν όμως είσαι ελάχιστα προσγειωμένος καταλαβαίνεις ότι ανα πάσα στιγμή στο ταμπλό βρίσκεται τουλάχιστον ένα τέρας που, λόγω stats, δε μπορείς να σκοτώσεις και θα χαρεί να σε βρει για να σου καταβροχθίσει τα συκώτια.

Πέρα από τη ζημιά που προκαλεί και το τι χρειάζεται για να σκοτωθεί κάθε μίασμα, στην κάρτα του αναφέρονται και οι ιδιότητες που θα χρησιμοποιήσει εναντίον του κάθε ερευνητή. Αυτό στις νορμάλ περιπτώσεις γιατί κάποιο συμβάν του παιχνιδιού ενδέχεται να το έχει κάνει δυνατότερο ή, χειρότερα, κάτι που πάση θυσία πρέπει ν’ αποφύγεις.

Οι ανελέητοι τύρανοι

Με κάθε Πύλη που ανοίγει στο Arkham αυξάνεται το καταστροφόμετρο, ένα μονοπάτι που γεμίζει με tokens κι όταν αυτά συμπληρωθούν, ξυπνάει ο Ancient One που έχει επιλεγεί. Ναι πολύ σωστά ακούσατε, έχει επιλεγεί στην αρχή του παιχνιδιού. Διότι δεν είναι μόνο ο Cthulhu, η γνωστή καλαμαρόφατσα αλλά υπάρχει σωρεία από θεότητες, η κάθε μια με το δικό της κουσούρι, κάτι εξαιρετικά κακό που θα συμβεί στους ερευνητές. Σε πολλά bosses εφαρμόζεται μια ντιρεκτίβα καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού (π.χ. δυναμώνουν συγκεκριμένα τέρατα ή δε μπορούν να χρησιμοποιηθούν κάποια κτίρια ή οι ερευνητές είναι ανάπηροι κλπ) ή ακόμα και τη στιγμή που ξυπνάει το Κακό κι αρχίζει η τελική αναμέτρηση (π.χ. όλοι χάνουν ζωή ή δε μπορούν να χρησιμοποιήσουν όπλα ούτε τα δόντια τους ή, το απλούστερο όλων, πεθαίνουν τα πάντα αυτόματα).

Το καταστροφόμετρο γεμίζει βέβαια κι από άλλες διαδικασίες: Κακά που κουβαλάνε τα τέρατα μαζί τους ή κάρτες γεγονότων στο τέλος κάθε γύρου (Mythos cards) ή ασχήμιες που συμβαίνουν στις Άλλες Διαστάσεις ή κάρτες από μια απλή επίσκεψη τοποθεσίας του Arkham που σου αναφέρει ότι “Σκόνταψες στραβά και χτύπησες το κεφάλι σου χάνοντας μόνιμα τα λογικά σου. Όλοι γελάνε με την ύπαρξή σου και προσθέτεις ένα Doom Token“.

Τα εφόδια των κυνηγημένων

Keep your Allies close

Κάποιοι παίχτες που, χμ, βρίσκουν λεφτά μπορούν να αγοράσουν εφόδια. Οποιουδήποτε είδους όπλο ή ξόρκι που μπορεί να ματώσει ένα τέρας, είναι καλό. Υπάρχουν και πιο εξεζητημένα δωράκια με τη μορφή των artifacts ή relics, πιο σπάνια και πιο ακριβά αλλά και πιο αποτελεσματικά για να ξελασπώσουν κάποιον από μια στριμόκωλη κατάσταση. Το πολυτιμότερο εφόδιο του παιχνιδιού είναι ίσως οι allies, κάρτες συμμάχων, μία για κάθε ερευνητή. Αυτοί είναι πρόσωπα της κοινότητας του Arkham ή μαχητές των τεράτων που δίνουν ένα bonus όσο παραμένουν ενεργοί.

Game Mechanics

Οι μάχες και τα ατέλειωτα skill checks για να εκπληρωθούν οι αποστολές, λύνονται με εξάπλευρα ζάρια. Τα συναισθήματα μου για τα ζάρια είναι γνωστά: Όσο υπάρχουν στο παιχνίδι, η στρατηγική πάει περίπατο. Τέλος πάντων… Ο αριθμός κάποιου skill ορίζει το ποσα ζάρια θα συμμετέχουν και μετά από τις αυξομειώσεις ρίχνεται η ζαριά στην οποία σημασία έχουν οι επιτυχίες. Ως επιτυχία ορίζεται το 5 και 6 στο ζάρι. (Εάν είσαι Blessed μετράει και το 4 ενώ, αντιθέτως, αν είσαι Cursed μόνο το 6).

Οι παίχτες πρέπει και μπορούν να συνεργαστούν, κατά τη γνώμη μου όμως το παιχίδι αφήνει πολύ μικρό περιθώριο για συνεργασία πέρα από τη συνεννόηση του τι θα επιχειρήσει ο καθένας. Δύο παίχτες που βρίσκονται στον ίδιο χώρο μπορούν να ανταλλάξουν αντικείμενα και να βοηθηθούν. Τις περισσότερες φορές όμως αυτό είναι από δύσκολο έως αυτοκτονικό γιατί το ίδιο το παιχνίδι σε οδηγεί να πιάσεις ένα κομμάτι του χάρτη και να πολεμάς ή να ελέγχεις μια πύλη ή να ψαρεύεις πληροφορίες. Στους 4 παίχτες π.χ. όσο προχωράει το παιχνίδι, ένας ή δύο θα βρίσκονται σε διαφορετικούς κόσμους, συνεπώς να τη βράσεις την ανταλλαγή.

Στη μάχη επίσης, σ’ ένα σενάριο που βρίσκονται 2 παίχτες εναντίον 3 τεράτων η συνεργασία θα έπρεπε να είναι δεδομένη γιατί διαφορετικοί ερευνητές μπορούν να νικήσουν διαφορετικά τέρατα ας πούμε. Σύμφωνα με τους κανόνες όμως ο κάθε παίχτης με τη σειρά του θα αντιμετωπίσει όλα τα τέρατα που έχει μπροστά του. Κατά την εμπειρία μου, ο πρώτος που θα παίξει, ξεσκίζεται και πάει γι άλλο χαρακτήρα. Αυτό είναι ένα προβληματικό κομμάτι του παιχνιδιού που χρειάζεται έξυπνους μηχανισμούς συνεργασίας για να γίνει πιο προσιτό. Γι αυτό το λόγο, για τη διάχυτη απελπισία του και για τη εμμονή του παιχνιδιού στα πλάσματα με πλοκάμια του δίνω ένα Ευκαιριακό ποσοστό αλητείας 9 στα 10. Εντάξει, κάποια πράγματα δε μπορείς να τ’ αποφύγεις όταν βουτάς σ’ ένα κόσμο του Lovecraft, το παραδέχομαι. Απλά πιστεύω ότι με περιορισμένο ή ανύπαρκτο ζάρι και καλύτερη συνεργασία παικτών, πολλοί θαυμαστές του τρόμου θα το λάτρευαν περισσότερο.

Expansions, Revisions, Supplements, Everything

Οι επεκτάσεις του Arkham Horror βάζουν λίγο απ’ όλα για να αυξηθεί η ποικιλία. Τέρατα, Ancient Ones, ερευνητές, συμμάχους, αντικείμενα. Κάποια προσθέτουν κάρτες, κάποια άλλα περιέχουν το αντίστοιχο ταμπλό με νέες τοποθεσίες και αποστολές. Επιγραμματικά έχουν κυκλοφορήσει τα:

1. Curse of the Dark Pharaoh (νέες κάρτες με πρωταγωνιστή το Nyarlathotep)
2. Dunwich Horror (Με δικό του, προσθετικό ταμπλό του Dunwich)
3. The King in Yellow (Μόνο κάρτες)
4. Kingsport Horror (Εισάγει το ταμπλό του Kingsport)
5. Black Goat of the Woods (Μόνο κάρτες)
6. Innsmouth Horror (Εισάγει το ταμπλό του Innsmouth)
7. The Lurker at the Threshold (Μόνο κάρτες και μηχανισμούς παιχνιδιού)
8. Miskatonic Horror (Kάρτες αλλά προσθέτει πολλά στοιχεία στα προηγούμενα expansions)

Το 2011 η Fantasy Flight κυκλοφόρησε μια πιο οργανωμένη, απλοποιημένη, συμπιεσμένη μορφή του παιχνιδιού που ονόμασε Elder Sign. Αυτή δεν έχει ταμπλο και ο χρόνος παιχνιδιού περιορίζεται στα 90 λεπτά. Δεν έχω προσωπική εμπειρία αλλά πήρα μια γεύση από το channel του Wil Wheaton. Δε με χάλασε.

Το παιχνίδι εξαιτίας της δημοτικότητας του ώθησε πολύ κόσμο να φτιάξει τις δικές του προσθήκες σε όλα τα στοιχεία του: πλάσματα, εξοπλισμό, investigators (Winchester brothers – soooo predictable). Αυτό δεν σταμάτησε στις κάρτες του παιχνιδιού αλλά επεκτάθηκε σε custom μινιατούρες, official set από ζάρια για το παιχνίδι, θήκες/βαλιτσάκια και ό,τι μπορεί να σκεφτεί κανείς που συμπληρώνει το επιτραπέζιο.

Όση αρνητικότητα κι αν έβγαλα στο άρθρο, το Arkham Horror δεν πάυει να είναι ένα δημοφιλέστατο παιχνίδι με πορωμένους fans ανά τον κόσμο, έχει το δικό του wiki, οργανώνονται διεθνή τουρνουά για χάρη του, εμπνέει κατασκευαστές και προσελκύει τους λάτρεις τους απόκρυφου. Δε νοείται σοβαρός geek άνθρωπος και να λείπει το Arkham από τη συλογή του. Και στο κάτω-κάτω της γραφής, όποιος τολμάει ας παίξει.

The Tiefling About The Tiefling

Συνελήφθην επί 7ετίας κι έκτοτε είμαι έξω με αναστολή.
Σπούδασα μέχρι που βαρέθηκα και ποτέ μα ποτέ δεν κατάφερα να εργαστώ σε κάτι που να μ'αρέσει.
Από μικρός επιθυμούσα να ζω στο μεσαίωνα αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι ανθρωπιστικά είμαστε ακριβώς εκεί.
Ασχολήθηκα με πολλά δελεαστικά χόμπι που δεν ενδιαφέρουν κανένα.
Συνεχίζω να υφίσταμαι με την ελπίδα ότι υπάρχει κάποιο μυστικό που περιμένει να το ανακαλύψω. Μετά μπορώ να το καταστρέψω για να μην το βρει κανείς άλλος.

Αντιπαθώ την έλειψη τακτ, το στραβό παρκάρισμα, την ηλιθιότητα, τα μπέργκερ χωρίς πίκλες, την ασυνέπεια, τις ταινίες που δε μ'ενδιαφέρει να δω, τις γενικεύσεις, αυτούς που λατρεύουν τη σοκολάτα, το Νοέμβρη, την κρύα πίτσα, το σεπούκου, τα ακριβά εισιτήρια, το κέντρο της Αθήνας, το συνάχι, τη γραφειοκρατία, τα σαφρίδια, τις γυναίκες χωρίς φρύδια, το πλαστικό και οτιδήποτε δε χρειάζεται ξηρούς καρπούς αλλά έχει.
Μεταξύ άλλων.
Αν υπάρχει κάτι που συμπαθώ, μου διαφεύγει επί του παρόντος.

Τέλος, οι γάτες είναι κακά ζώα. Έχω μία.

Comments

  1. Φοβερό επιτραπέζιο. Μόνο που θέλει μεγάλο τραπέζι για να χωρέσει να παίξεις!

Speak Your Mind

*