Alien vs. Predator: a crossover story

Το 1979 ο Riddley Scott εμπνευσμένος από την αισθητική που είδε στις ταινίες Star Wars του φίλου του George Lucas αποφάσισε να κάνει μια ταινία όπου τα διαστημόπλοια δεν θα ήταν φανταχτερά λαμπερά αιθέρια στολίδια αλλά βρώμικα πολυχρησιμοποιημένα μηχανήματα που δεν δούλευαν και πάντοτε. Που αποτελούσαν κλειστοφοβικοί βουβοί τάφοι και έδιναν μια νότα αληθοφάνειας σε μια πολύ σωστή αλλά και συνάμα τρομακτική ατάκα. ‘’Στο διάστημα κανένας δεν μπορεί να σε ακούσει να ουρλιάζεις’’.

Ο λόγος για το Alien, ένα πλάσμα με πολύ περίεργο κύκλο ζωής ξεκινώντας από παρασιτικός οργανισμός και καταλήγοντας ως ο απόλυτος κυνηγός. Με οξύ για αίμα και ικανό να επιβιώσει ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Από το πανέμορφο και διεστραμμένο μυαλό του H. R. Giger γεννήθηκε το Alien έτσι όπως το έχουμε δει χρόνια τώρα. Η ταινία είχε άλλες τρεις συνέχειες με διαφορετικό χαρακτήρα η καθεμία και πλοκή πολύ ενδιαφέρουσα.

Το 1987 ο John McTiernan είχε μια καταπληκτική ιδέα. Ένα sci fi monster movie το οποίο θα ξεκίναγε σαν μια κλασσική στρατιωτική ταινία δράσης αλλά θα μεταλλασσόταν σε μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και επιβίωσης. Το πλάσμα που ξέρουμε μόνο ως Predator, ο υπέρτατος κυνηγός ήταν πλέον στις ζωές μας και τίποτα δεν μπορούσε να συγκριθεί μαζί του.

Μπορούσε να γίνει αόρατος, να δει διαφορετικά φάσματα όπως υπέρυθρα αλλά και στο θερμικό φάσμα και ήταν μια τακτική φονική μηχανή τροφοδοτούμενη μόνο από το αίσθημα του κυνηγού και του γεγονότος πως όλοι οι άλλοι ήταν τα θηράματα του. Άλλη μια συνέχεια τον έφερε στους δρόμους του Los Angeles. Όχι δε θα συζητήσουμε για το βδέλυγμα του 2010 Predators που ούτε ο ίδιος ο σκηνοθέτης κατάλαβε ακριβώς τι έγινε. Χάρη στην προσθετική και στα καταπληκτικά animatronics αυτά τα πλάσματα έγιναν τροφή για πολλές συζητήσεις αλλά και την ανάδειξη κορυφαίων σκηνοθετών και ηθοποιών.

Μιας και τα δύο franchises ανήκαν στην 20th Century Fox, γεννήθηκε μια καταπληκτική ιδέα στο μυαλό του συντάκτη και καλλιτέχνη της Dark Horse, Chris Warner. Ύστερα από πολύ brainstorming αποφασίστηκε. Τα δύο franchises έπρεπε να ενωθούν. Το 1989 λοιπόν ως μέρος μικρών ιστοριών βγήκε στο Dark Horse Presents #34 το Alien vs. Predator. Οι φανς τα έχασαν μιας και είδαν τις δύο αγαπημένες τους ταινίες να μπλέκονται και να δημιουργούν νέες ιστορίες τρόμου και επιβίωσης σε διάφορες χρονικές περιόδους πριν και μετά από τα γεγονότα των ταινιών.

Το 1990 λοιπόν βγήκε και η πρώτη επίσημη crossover σειρά με τίτλο πλέον Aliens vs. Predator ένα όνομα που μετά θα γίνει γνωστό ως απλώς AvP. Η επιτυχία της πρώτης αυτής σειράς οδήγησε σε μια δεκαετία γεμάτη με 13 μίνι σειρές κόμικ με αρχικό τίτλο AvP. Η κεντρική ιδέα πίσω από όλες αυτές τις ιστορίες έχουν να κάνουν με τη φυλή των Predators να αμολάνε Alien να κατακλίσουν έναν πλανήτη και μετά να τα κυνηγήσουν ως το υπέρτατο θήραμα. Προφανώς δεν πηγαίνουν πάντοτε καλά τα πράγματα και οι άνθρωποι που εμπλέκονται ενδιάμεσα χρησιμοποιούνται ως σάκοι του μποξ και από τις δύο εξωγήινες μορφές ζωής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Machiko Noguchi μια γήινη γυναίκα η οποία γίνεται μέλος μιας φυλής Predator και κυνηγάει μαζί τους Alien.

Η ιδέα Alien και Predator να βρίσκονται μαζί το 2004 εμφανίστηκε και στη μεγάλη οθόνη με το Alien vs. Predator το οποίο αν και χρησιμοποιούσε το, τουλάχιστον αστείο catchphrase ‘’whoever wins we lose’’ ένωσε αρκετά καλά τα δύο αυτά μεγάλα franchises και προσέφερε αρκετή δράση αντλώντας μερικώς κάποιες ιδέες από τα κομικ όπως μια Alien Queen να είναι ο κεντρικός κακός και μια γήινη γυναίκα να συμμαχεί με Predator για να ρίξουν αυτόν τον κοινό εχθρό. Η συνέχεια ήρθε το 2008 με το Alien vs. Predator: Requiem. Σε αυτή την ταινία ένα νέο Alien το οποίο έχει προέλθει από Predator ξενιστή και όχι από άνθρωπο, με κωδικό όνομα ανάμεσα στους φανς Predalien, προκαλεί σαματά σε μια μικρή πόλη της Αμερικής και ένας πλήρως badass Predator έρχεται στη γη για να βάλει τα πράγματα σε μια τάξη. Το αποτέλεσμα; Καλούτσικες σκηνές, άθλιες ερμηνείες και ένα σενάριο που σε αρκετές φάσεις θύμιζε teen movie.

Στον τομέα των videogames το franchise πήγε πολύ διαφορετικά. Αρκετά μικρά παιχνίδια βγήκαν ανά τα χρόνια στις παλιές παιχνιδομηχανές Atari, Jaguar, SNES, όμως το 1999 το Alien vs. Predator έκανε τη διαφορά. Ο παίχτης καλούνταν να χειριστεί το Αlien, το Predator αλλά και έναν άνθρωπο πεζοναύτη για να φέρει εις πέρας διάφορες αποστολές που συντελούσαν μια πολύ όμορφη ιστορία. Πρώτη φορά μπήκαμε πίσω από τη μάσκα του Κυνηγού και βιώσαμε την τακτική υπεροχή του. Νιώσαμε να σκορπάμε τρόμο με το Alien με τρομακτική ταχύτητα και τέλος είδαμε πως είναι να είσαι ένας άνθρωπος με περιορισμένα πυρομαχικά μπαταρία για φακό και το κλασικό motion detector με το χαρακτηριστικό μπιπ μπιπ όταν κάτι πλησίαζε. Το παιχνίδι είχε ένα expansion και μια αρκετά καλή συνέχεια το 2010 στις next gen κονσόλες.

Μπορεί τα crossover να είναι συνηθισμένα στον χώρο των κομικ και να μην είναι πάντοτε επιτυχημένα αλλά το AvP έδειξε έναν αρκετά καλό τρόπο που μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και πως μπορεί να επεκταθεί και σε άλλα αφηγητικά μέσα. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να επαναληφτεί η ιδέα και ο τρόπος αλλά όπως και να ’χει χαιρόμαστε που ήμασταν μάρτυρες αυτού του γεγονότος.

MasterOdy About MasterOdy

Ο MasterOdy νόμιζε πως ήταν ιππότης Jedi από μικρή σχετικά ηλικία και από τότε περίμενε υπομονετικά να έρθει κάποιος να τον πάει στην ακαδημία των Jedi στον Coruscant. Αυτό αργούσε οπότε αποφάσισε να σπουδάσει ως επιστήμονας της Θάλασσας στο πανεπιστήμιο Αιγαίου στη Μυτιλήνη. Στα χρόνια του εκεί κατάλαβε πως δε θα ερχόντουσαν ποτέ και πως απλά ήταν ένα συνηθισμένο comicbook, movie, series, sci-fi, anime, pop culture geekουλο. Αυτό τον τρόμαξε στην αρχή αλλά γρήγορα βρήκε και άλλους σαν αυτόν για να μοιραστεί αυτό που έκαιγε στην καρδιά του. Είναι ο καλύτερος Star Wars fan που έχει γνωρίσει. Αυτές τις μέρες φήμες λένε πως περιφέρεται στα ανήλιαγα και βρώμικα σοκάκια της Αθήνας και του Πειραιά περιμένοντας πάλι πότε θα έρθει να τον πάρει οποιοσδήποτε, οι Jedi, οι Sith, ο Dumbledore, οι Klingons, ο Doctor Who, o Batman…

Comments

  1. Έκανες πολύ καλή δουλειά MasterOdy. Σφαιρικότατη άποψη και ωραίος λόγος – attitude infused. Great Work :)

Speak Your Mind

*